Welkom op onze website!

Actueel: Nieuwsbrief januari 2012

Onze eerste Nieuwsbrief van 2012 is uit en kunt u hier in pdf-formaat downloaden...

Nieuw: folder 2011

In september 2011 heeft onze Raad een eigen folder uitgegeven. Deze wordt uitgereikt aan belangstellenden: op manifestaties en bij andere gelegenheden.

Excursie naar Oosters-Orthodoxe parochie in Maastricht

Ook in 2011 organiseerde de Raad van Kerken Parkstad een excursie. Dit keer naar de parochie van de heilige Johannes Chrysostomos en Servatios aan de St. Maartenslaan 37 in Maastricht. Op vrijdag 10 juni 2011 waren we te gast bij Moeder Martha, die ons ‘inwijdde’ in de geschiedenis van de Oosters-Orthodoxe Kerken.

Kort iets over het ontstaan: de oosterse kerken zijn ontstaan als gevolg van zendingsreizen van de apostelen en hun leerlingen, die vanuit Jeruzalem naar de grote centra van het Romeinse Rijk trokken: Alexandrië, Antiochië, Efeze, e.a., waar Griekse en Semitische invloeden op elkaar inwerkten. Verscheidenheid van land, bevolking, taal, cultuur en bestuurlijke indeling brachten ook verscheidenheid in denken, leven en zich uitdrukken mee. Dit manifesteerde zich ook in de spontane beleving van de eredienst, de theologische verwoording van de leer en de kerkorde. Om hierin een zekere orde aan te brengen werden de Oecumenische Concilies georganiseerd. Het Eerste Oecumenische Concilie werd op initiatief van keizer Constantijn in Nicea (325) bijeengeroepen. Belangrijkste discussiepunt: is de Zoon van hetzelfde wezen met de Vader. Onder invloed van Athanasius werd op het Tweede Oecumenische Concilie (381) klip en klaar geformuleerd dat de Zoon en de H. Geest gelijk zijn aan de Vader. Aan dit concilie hebben we de zg. Geloofsbelijdenis van Nicea te danken.

In totaal zijn er zeven Oecumenische Concilies geweest, waarvan Nicea II (787) de laatste is. Op deze concilies werden de dogma’s van de Orthodoxe Kerk geformuleerd.

De grootste binnen de oosterse kerken wordt gevormd door de Byzantijnse kerken. Zij noemen zich over het algemeen vanaf de 5e eeuw ‘orthodox’, omdat zij zich niet alleen houden aan ‘de rechte juiste leer’ (volgens de dogma’s van alle 7 concilies), maar ook ‘volgens de juiste doxa of eredienst’ hun vieringen doen.

De verscheidenheid in eenheid, die men op de oecumenische concilies nastreefde, liep uiteindelijk toch uit op gescheidenheid, ook met de Westerse Kerk, met aan het hoofd de bisschop van Rome. Op 16 juli 1054 vindt de definitieve scheuring plaats tussen de Oosterse en Westerse Christenen (het grote schisma).

Oecumene: de laatste decennia bestaat in de kerken van de orthodoxie behoefte aan meer onderling contact. Op uitnodiging van patriarch Athenagoras van Constantinopel kwamen in 1961 op het eiland Rhodos vertegenwoordigers van bijna alle Byzantijnse orthodoxe kerken bijeen om een pan-orthodoxe synode voor te bereiden. Verschillende bijeenkomsten volgden.

Hoe de Orthodoxen in Nederland verzeild zijn geraakt, hoorden we van Moeder Martha.

Wilt u zich verder verdiepen in de geschiedenis, kijk dan op www.orthodoxen.nl. Voor Maastricht: www.exarchaat-nl.org en www.destem-maastricht.nl.

Ds. Ko van de Lagemaat

meer foto’s...

Taizé-vieringen in Hoensbroek

Sinds 1999 is het een niet weg te denken fenomeen: elke vierde vrijdag van de maand vindt er in de Sint Josephkerk te Hoensbroek een viering plaats die volledig in de geest van en ook op de wijze van de broeders van Taizé wordt vormgegeven.

Taizé is een piepklein dorpje met amper dertig huizen in het lieflijke landschap van Bourgondië. Het land van de monniken, zo wordt het wel genoemd; bakermat van de enorme benedictijnse beweging van Cluny, een plaats op nog geen tien kilometer van Taizé, en Citeaux, bakermat van de Cisterciënser Orde.

Wonderlijk is dat de abdijkerk van Cluny vlakbij ligt. Een kerk die eeuwen lang de grootste kerk van de Christenheid was, groter dan de oude Sint Pieter in Rome en die nu nog slechts een indrukwekkende ruïne is. En dan ontstaat daar in die streek waar meer dan duizend jaar intens christelijk leven werd geleid door de monniken in en na de Tweede Wereldoorlog dat wonderlijke fenomeen in christelijk Europa dat wereldwijd bekendheid heeft gekregen.

Eind jaren ’50 begonnen langzaamaan groepen van mensen zich aangetrokken te voelen door de spiritualiteit en de manier van leven van het toen nog bescheiden groepje broeders rondom de stichter Roger Schütz. Een man met protestantse en katholieke roots die voor beide evenveel respect voelde en dat zijn verdere leven lang met de grootst mogelijke toewijding heeft uitgedragen en die zich als weinig anderen echt voor de toenadering tussen de verschillende bloedgroepen binnen het Christendom heeft ingezet.

Paus Johannes XXIII noemde Taizé “die kleine lente” in een samenleving die begin jaren ’60 zeker in het christelijke perspectief maar ook overal daarbuiten behoorlijk aan het rammelen was geraakt. De pausen daarna, Paulus VI en Johannes Paulus II hebben nooit een geheim ervan gemaakt heel veel op te hebben met deze broeders niet in de laatste plaats middels het bezoek van paus Johannes Paulus II aan Taizé. Tijdens de Wereldjongerendagen in Keulen in 2005 reageerden meer dan 1 miljoen jongeren uit de hele wereld met in hun midden de nieuwe paus Benedictus XVI geschokt op de gewelddadige dood van Roger Schütz tijdens een van de uitermate bezielende vieringen in de kerk aldaar.

De wijze van gebed is uiterst eenvoudig. Iedereen zit bij voorkeur op de grond, een teken dat je niets te verliezen en alleen te winnen hebt wanneer je letterlijk “aan de grond zit” en God zoekt en aanbidt in gebed en gezang. De gezangen zijn ontleend aan de Heilige Schrift en aan de rijke traditie van bijvoorbeeld de Rooms-Katholieke en Orthodoxe Kerken; meestal bestaande uit één enkele zin die meditatief wordt herhaald in prachtige zetting van meerstemmigheid. De liederen op de wijze van Taizé kom je in vele delen van West-Europa tegen in duizenden parochies en gemeenten en zijn welhaast niet meer weg te denken.

Iets van die mystiek die in de liturgie van de kerken in het Westen in de laatste 40 jaar weggerationaliseerd is wordt hierin bespeurbaar. Jonge mensen en gelukkig ook heel wat mensen van oudere leeftijd uit alle denkbare christelijke denominaties, kerken en kerkelijke gemeenschappen, voelen zich gedragen en één in de beleving van éénzelfde geloof in de gestorven en Verrezen Heer Jezus Christus; in God de Vader en in de Heilige Geest. Met het grootste respect voor de katholieke en orthodoxe geloofsbeleving hierin wordt Eucharistie gevierd en de moeder Gods Maria verering toegedragen in de aanwezige iconen en in de gezangen hieromtrent en dat alles zonder het noodzakelijke en fundamentele respect voor de geloofsgemeenschappen uit de Reformatie uit het oog te verliezen. Kortom; een plaats en plek waar werkelijk Oecumene wordt geleefd en beleefd en uitgedragen.

In Hoensbroek vindt de viering op de meest ongecompliceerde wijze plaats en wordt gebruikgemaakt van de voorstellen tot gebed zoals die op de website van Taizé zijn te vinden. De liederen zijn ontleend aan één van de liederenbundels die in Taizé verkrijgbaar zijn. De bijeenkomst is steeds op de vierde vrijdag in de maand om 20.00 uur in de Sint Josephkerk aan de Verlengde Wilhelminastraat vlakbij de Akerstraat-Noord. Structureel tussen de 25 en 40 mensen nemen deel aan deze vieringen, die worden gehouden in het zuidelijk transept van deze kerk die structureel en permanent hiervoor is ingericht en waar de mogelijkheid bestaat dat mensen op de vloer kunnen zitten bij het gebed. Iedereen is van harte welkom.

Raad van Kerken in Nederland veertig jaar

Zaterdag 21 juni 2008 bestond de Raad van Kerken in Nederland veertig jaar! Dit heuglijke feit werd overal in het land gevierd. In Parkstad was er – op initiatief van de Raad van Kerken Oostelijke Mijnstreek – op maandag 16 juni 2008 om 19.00 uur een oecumenische viering in de Pancratiuskerk te Heerlen.

lees meer...

meer foto’s...

Lees ook het artikel in weekblad De Uitkijk, waarin de dienst werd aangekondigd...

Wandkleed OIKOUMENE

Lees alles over het wandkleed OIKOUMENE en bekijk het in detail!

Icoon van de oecumene